Trasa „Męskiego Grania” obejmowała wszystkie większe polskie miasta (Katowice, Gdańsk, Poznań, Kraków, Wrocław, koncert w Warszawie już 21.08). Co prawda w każdym mieście następowała rotacja artystów, to wszędzie można było zobaczyć śmietankę polskich męskich brzmień. Osobiście miałam przyjemność zobaczyć, to niewątpliwie istone muzyczne wydarzenie, podczas świetnego występu we Wrocławiu. I tylko pozostało żałować, że ta muzyczna uczta nie trwała choć trochę dłużej.

John Mayall 17 czerwca wystapił w poznańskim klubie muzycznym "Eskulap". To był jego drugi koncert z trzech zaplanowanych w Polsce. Wcześniej zagrał w Szczecinie, a 18 czerwca wystąpił w Warszawie. Bilety w przedsprzedaży kosztowały najpierw 140 PLN, potem 165 PLN a na dwa tygodnie przed koncertem już 190 PLN. Mimo tej ceny na koncert przyszło wielu fanów blue'sa, szcuje się że było ich ponad 200 osób.

Na początek muszę się Wam do czegoś przyznać. Do całkiem niedawna nie miałem pojęcia, że istnieje ktoś taki jak Vasti Jackson. Skoro jednak przypadła mi w udziale wejściówka, wypadało dowiedzieć się czegoś więcej o tym artyście. Tak pisze o nim Bohema Jazz Club w Gdyni na swojej stronie:

W piątkowy wieczór fani bluesa mieli nie lada ucztę. W klubie „Fanaberia” świętowano „Polski Dzień Bluesa”. Zabawa była przednia i trwała do późnych godzin nocnych.

Klawiszowe szaleństwo na kortach CKiS.

W piątkowy wieczór na kortach CKiS w Kaliszu rozpoczęła się trzecia edycja festiwalu im, Pawła Bergera. Edycja bardzo udana przede wszystkim pod względem artystycznym.

Miniony weekend w Suwałkach upłynął pod znakiem muzyki bluesowej najlepszej jakości, a ilość słuchaczy z całej Polski i Litwy udowodniła, że Suwalszczyzna nie jest takim końcem świata, jak niektórzy chcieliby uważać.

To nieprawda, że warszawska Sala Kongresowa wypełnia się tylko przy okazji disco-polowych gali. Podczas koncertu weteranów tak niemodnego dziś rocka artystycznego zajęte były wszystkie fotele. Coś się zmienia w świadomości rodaków. Chyba zaczynamy bronić się przed zalewającą nas bełkotliwą chałą. Dobitnie świadczy o tym również ogromne zainteresowanie jarocinian piątkowymi seansami filmowymi, gdzie idą filmy z najwyższej intelektualnej półki. Ale mam pisać o koncercie Camela. Właściwie całą recenzję można by zamknąć dwoma słowami – było genialnie. Wszystkie obawy, czy Camel zdoła utrzymać magiczną atmosferę swych studyjnych dokonań, wzięły w łeb. Jest to też chyba zasługa miejsca, w którym wszystko się wydarzyło. Sala Kongresowa to idealne pomieszczenie do poddania się tej muzyce. Siedząc wygodnie, w skupieniu przeżywa się te cudowne dźwięki, niemal jak w domu, ze słuchawkami na uszach. Ale koncert to zupełnie inny wymiar. Masz przed sobą żywy zespół, który z większym lub mniejszym szacunkiem dla słuchacza, stara się go wciągnąć w baśniową krainę muzyki. Camel porwał wszystkich. Najpierw punktualnością, potem cudownie klarownym dźwiękiem, a jeszcze później niewyszukaną prostodusznością muzyków i świetnym ich kontaktem z publicznością. O samej muzyce napisać się nie da. Po prostu poraża swą prostotą i majestatycznym pięknem.

Czasy się zmieniają. Jeszcze nie tak dawno, jakieś dziesięć lat temu o wyjeździe na koncert ukochanej kapeli można było co najwyżej pomarzyć. No więc marzyłem codziennie aż do 22 lutego 1992 roku. Wtedy to w Berlinie po raz pierwszy zobaczyłem na żywo Lynyrd Skynyrd.