Nazwa zespołu pochodzi od amerykańsko-kanadyjskiej linii kolejowej Grand Trunk Railway, która przebiegała przez miasto Flint w stanie Michigan, gdzie zespół powstał i stawiał pierwsze kroki.

Zespół założyli w 1968 roku Mark Farner (gitara, instrumenty klawiszowe, śpiew) i Don Brewer (perkusja, śpiew) obaj wcześniej grali w The Pack. Trzecim założycielem zespołu był Mel Schacher (gitara basowa, śpiew) który grał wcześniej w Question Mark & Mysterians. Już w 1969 roku wystąpili na Atlanta Pop Festival, trzeba dodać iż grali oni tam za darmo. Tak gorąco byli przyjęci przez publiczność festiwalową, że w drugim dniu festiwalu grupa została poproszona by grać jeszcze przez kolejne dwa dni. Choć krytycy nigdy nie szczędzili im negatywnych recenzji. Kiedyś nawet tygodnik Rolling Stone określił ich mianem cyt : "Najgorszy zespół rockowy wszechczasów". Po festiwalu w Atlancie grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Capitol Records.

Jeszcze w 1969 roku, Grand Funk Railroad ("American Band" taki przydomek nadali im fani) wydali swoją pierwszą płytę "On Time" z której to pochodzi "Heartbrecker". Płyta ta uzyskała miano złotej płyty. W tym samym roku wydana przez nich druga płyta pod nazwa "Grand Funk" zdobywa status płyty platynowej. To z niej pochodzi ponadczasowy utwór "Inside-Looking Out" Trzecia płytę Grand Funk Railroad wydali w 1970 roku nazywała się ona "Closer To Home" i uzyskała ona w ciągu kilku miesięcy status złotej płyty a w późniejszym czasie super-platyny. Z niej to pochodzą takie utwory jak "I'm Your Captain" , "Get It Together" czy "Sin's Good Man's Brother" W 1971 roku zespół nagrał dwie płyty "Survival" i "E Pluribus Funk".

Kolejny rok to kolejne sukcesy artystyczne i komercyjne zespołu. No i pierwsze liczące się tournee pod nazwą "E Pluribus Funk USA tour". W 1971 przejechali 26 326 mil i koncertowali m.in. w Detroit Cobo Hall, Chicago's Syndrome, w lipcu tegoż roku odnieśli oni ogromny sukces sukces na Shea Stadium w Nowym Yorku. Jeździli wtedy z 4-tonowym wyposażeniem, zawierającym 4 000-watowy system nagłaśniający (w tamtych czasach nikt nie miał lepszego nagłośnienia) i własny system zasilania (taka mała elektrownia) wozili też ze sobą własny sprzęt do nagrywania. Dwaj bracia Albert i David Maysles'owie, kręcili film o grupie. W grudniu tego roku GFR odwiedzili jeszcze kilka krajów europejskich, między innymi Niemcy, Danie, Francję czy Holandię.

W 1972 roku nagrywają szóstą płytę "Phoenix" w której nagraniu bierze udział słynny skrzypek Muzyki Cajun, Doug Kershaw. W tym samym roku zespół prowadził również rozmowy z Peterem Framptonem, na temat ewentualnej współpracy, ale ten ze względu na umowę która go wiązała z wytwórnią A & M Records nie mógł występować z Grand Funk Railroad. Do bandu wstępuje Craig Frost klawiszowiec, który do lipca 1973 roku tj. do wydania "We're an American Band" (to od nazwy tego albumu zespól dostaje przydomek) występuje jako muzyk sesyjny. A od lipca tegoż roku jako pełnoprawny członek zespołu. Grand Funk Railroad zaczyna również współpracę z Toddem Rundgrenem. A w 1974 roku wydają singiel "Locomotion". Po raz pierwszy w historii amerykańskiej muzyki, oryginał i cower osiągają pierwsze miejsce na listach przebojów. Trzeba tutaj przytoczyć informacje iż w latach sześćdziesiątych na listach przebojów z tym utworem królowała Millie Small.

W tymże tez roku GFR nagrywają i wydają album "Shinin' On" którego produkcją zajął się Todd Rundgren, zagrał on też tam na gitarze. Po "Shinin' On" zakończyła się współpraca zespołu z Toddem. W grudniu 74 roku wydają album "All The Girls In the World Beware", tutaj producentem jest Jimmy Ienner, co słychać w brzmieniu zespołu na tej płycie, szczególnie w dwóch utworach "Some Kind of Wonderful" i "Bad Time". Nawet Brewer powiedział kiedyś : "Zmieniliśmy producenta na Jimmy Iennera. Jimmy był wielki, ale nie w branży rocka tak, jak Todd. Todd był w stanie wydobyć ten ogromny rockowy sound, Jimmy był bardziej ze starej szkoły rytm and bluesa(...) Na albumie brakuje tej unikalnej krawędzi tworzącej brzmienie GFR" Styczeń 1974 przynosi kolejne tournee po stanach, odwiedzają oni wtedy 40 miast na obu wybrzeżach Ameryki.

W kwietniu 1975 roku zaczęli światowe tournee od europejskich krajów takich jak Dania, potem Szwecja, Niemcy, Szwajcaria, Holandia i Anglia. W maju kontynuują trasę, Kanada, Alaska, Japonia i Hawaje. Była to ostatnia trasa koncertowa przed rozwiązaniem się zespołu. Kolejny rok, kolejna płyta. "Born To Die" w nagraniu tej płyty bierze udział saksofonista Jimmy Hall, którego słychać między innymi w "Talk to the People". A w kawałku "Sally" zaznaczył swój udział piękną partią harmonijki.

Wydanie albumu "Good Singin' Good Playin'" było prawdziwym wydarzeniem w świecie muzycznym. Zaprosili Franka Zappę aby wyprodukował ich płytę. Zappa oczywiście się zgodził a nawet na płycie zagrał na gitarze. W 1976 roku dochodzi do rozpadu grupy.

W 1978 roku trzej członkowie zespołu próbują reaktywować grupę ale Mark Farner nie chce grac. Pozostała trójka tworzy zespół Flint. Dopiero w 1980 roku zespół definitywnie się reaktywuje. Wprawdzie Mel Schacher uczestniczy w próbach to nie chce już koncertować i nagrywać. Zastępuje go więc kolega z którym grali w The Flint, Dennis Bellinger. W kolejnym roku nagrywają album "Grand Funk Lives" a w dwa lata później zespół rozpada się ponownie.

Mimo tego w tym samym roku ukazuje się płyta "What's Funk?" Do czasu kolejnej reaktywacji zespołu w 1996 roku wychodzi jeszcze kilka składanek ekipy GFR. Trójka starych przyjaciół znów gra razem, Brewer, Farner i Schacher. Od maja do lipca ćwiczą. Grają potem 14 koncertów, które łącznie odwiedza 260 000 ludzi. W styczniu 97 roku grają trzy koncerty w Nowym Yorku, Los Angeles i w Detroit, z których dochody przeznaczają dla ofiar wojny w Bośni. W tym samym roku wychodzi też płyta koncertowa "Bośnia" z której dochody też zostają przeznaczone dla ofiar wojny w Bośni.

W 1999 roku nagrywają trzy płytowy album "30 Years of Grand Funk" to jest ostatnie przedsięwzięcie w którym bierze udział Farner. W 2000 roku zawiązuje się The New Grand Funk Railroad w składzie: Brewer, Schacher, Max Carl (śpiew, ex-38 Special), Bruce Kulick (gitara solowa, ex-Kiss), Tim Cashion (klawisze, grał z Bobem Segerem i Robertem Palmerem) a w 2005 dołączył na powrót Craig Frost - instrumenty klawiszowe.

Grand Funk Railroad do roku 1976 swoja twórczością zdobyli 12 złotych, 10 platynowych płyt, 19 przebojów singlowych, 8 hitów top 40 w USA, w tym 2 razy na pierwszym miejscu. Sprzedali 25 milionów płyt. Tak więc można śmiało powiedzieć iż Grand Funk Railroad "przejechali" przez świat muzyki rockowej jak amerykański ogromny pociąg. Ciągle jeszcze da się słyszeć stukot kół i gwizd pędzącej lokomotywy... Pozdrawiam wszystkich miłośników rocka i ludzi dobrej woli Damian Mosz.